Warning ! You have entered graceofgod's tumblr blog.
Feel free to browse and enjoy your stay :)
Princess On Training
Hi there! I'm grace! A nobody in the sight of the world but precious in God's sight. Yes I am a princess not in blood but in spirit.
Being that kind of Princess is not about what we should wear, how we should behave or where we have come from. To be God's princess we must make Him our King first. And make Him the Lord and savior of our lives. Come and let's venture along the training of 'HIS princesshood' :)
MEDIOCRITY, PROCRASTINATION AND INDOLENCE! Now tell me why are we experiencing economic crisis again?
Last Wednesday, was my Korean language class. When I woke up that morning, I was like “nakakatamad pumasok. Wala namang exam ngayon eh, wag na lang kaya ako pumasok?” But then I realized “ay! Scholar pala ko ni Lord! nako! Hindi pwedeng hindi ko to pasukan, nakakahiya sa Kanya”.
Nakakatawa mang isipin pero totoo. Nahihiya ako sa Panginoon sa tuwing nagpapatalo ako sa aking kahinaan. Hindi naman talaga kaila sa atin na ang mundong gingalwan natin ngayon ay binabalutan na nang mga iyan.. Kapangkaraniwanan, Pagkabalam at Katamaran. Lalo na sa mga kabataan ngayon.
When I entered my class I was already 5 minutes late. And the class hasn’t started yet. It was such a relief yet a paradoxical wake up call for me.
The reason why the class hasn’t started yet was because there was only 4 students in the room where in reality we are 13 in the class. And that was because everybody else were late.
Our class was supposed to be starting at 8am however since there were only few students, our professor decided to just wait for the others. Oh! btw, our professor is a Korean.
In my mind I felt an extreme guilt for being late. Unang una, nahihiya ako sa Panginoon dahil hindi ako tumayo bilang isang Kristyano. Na kung saan dapat bilang isang Kristyano ako ang nagpapasimula ng magandang pangangasiwa. Pangalawa, nahihiya ako sa aking propesor dahil habang ginagawa niya ang tungkulin niya heto ako’t tinatalikuran ang aking tungkulin. Pangatlo, nahihiya ako para sa bayan. Dahil nga isang dayuhan ang aking Propesor, nakikita niya kung anung klaseng kaugalian meron ang mga Pilipino.
These things made me wonder. Most of us (Filipinos) keep on complaining with our government. We keep on nagging out our voices to be heard. We are even desperate to give up our own life just to get what we want. What do we actually want? We all want to be successful in life, we want a peaceful and orderly life, we want our country to move forward. However, we just keep on depending with our government, with our leaders We tell them our concern and just passively wait for answers.
I realized the hope of this country is truly not just in the hands of the youth but indeed in the hands of each individual, including myself. Everything would start in me. If only every Filipino would have such a perspective, and if only every Filipino would stand up for it, the Philippines could be more than what we could imagine.
God is a god of the How much more. We have to lean on to Him and set our convictions. A biblical conviction that is!
This wake up call, is somehow not just a self-wake up call.
I may have stumbled but as I always tell myself, when you’re down there’s no way but up. “We can’t undo the failures of yesterday but we can act today to influence tomorrow.”
I hope I can be an encouragement to others. I pray that every one else would have this perspective. Let us replace Mediocrity by giving out the best in everything we do, Procrastination by never putting up till tomorrow what can be done today and Indolence by being industrious in every way, and in every circumstances,
We may not perfectly be able to do all these three but we can always make these our goal. By God’s grace and by the power of the Holy Spirit We can!
It was my first time to attend the Chef’s on Parade. I have always heard about this annual trade show, but this has been the first time that we were able to participate. Alas! we are not able to participate in any of the competitions. But I am still grateful though. It has still been an amazing experience!
The coordination, set up and organization of the event was a total ‘wow!’ to me.The venue was such a very nice place to hold such trade shows.The securities were nice, accommodating and alert at all times.
What made me more amazed were the table displays. The beautiful set ups of table arrangements, plated dishes and cakes are wondrous.
The booths are all well organized that as you go along the hallway you’ll get to see different booths from the different partners of the COP organizing team.
But the best part and my most favorite part among all my experiences in the event, was the break-out seminar sessions. I was really able to learn a lot from well-known personalities in the industry like, Chef Alex Dino, Chef Bruce Lim, Ms Eifellene Salvador. Oh boy! These people are so inspiring. The kitchen demo has really been helpful.
Since I was able to enjoy my first day at the COP, I came back on the next day! And I get to enjoy it even more.
I can definitely say that the event has been well-planned, well-prepared for and well coordinated to.From the security aspects to the very single detail of the event.
All glory to God for this wonderful time! I was so blessed and privileged being in this industry. And I am hopeful for more :)
Sa araw araw marami tayong mga pagsubok na pinag-dadaanan. Maliit man o malaki kailangan natin itong pagtagumpayan. Sa araw araw na pagpasok ko sa paaralan alam mo ba kung anung pagsubpk ang kailangan kong lampasan bago ako makarating sa aking paaralan? Ito ay ang pasakay at pagbaba sa bus.
Bakiit ito naging mahirap at itinuturing kong malaking hamon? Una, dahil sa araw araw kailngan kong magsuot ng 2 taas at manipis ng takong ng sapatos, sa pag akyat mo ng bus napakahirap dahil mataas ang bawat baitang ng mga bus. Pangalawa, madalas ay punuan ang bus na kailngan kong sakyan, minsan siksikan pa at napakahirap dumaan, at dahil sa dami ng tao wala ka nang maupuan, buti sana kung may mga maginoong Juan Dela Cruz pa rin ang malugod na magpapaupo sayo sa gitna ng iyong katayuan. Ngunit sa kasamaang palad bibihira na lamang ang mga ganoong binata.
At higit sa lahat pagkatapos kong bumaba sa bus kailangan ko namang umakyat nang mahit 70 baitang na overpass upang makatawid papunta sa aming gusali. Hindi ba napaka laking hamon? Isang napa inkombyenteng daanin sa araw araw na pagpasok mo sa paaralan?
Gayunpaman, hindi ako nagrereklamo at hindi masama ang loob ko. hahaah. Kahit mahirap at nakaka-pagod, nasanay na rin siguro ako. Dahil sa 3 taon kong karaniwang gawin iyon parang normal na lang sa araw araw.
Minsan nga pagbaba ko ng bus, sabi ko sa Panginoon, “Lord balang araw hindi na Tayo maglalakad ng ganito, kasi mbibili ko na si Max.” Ay! oo nga pala si Max ay ang pangalan ng pangarap kong kotse (Chevy spark na kulay pula sya) Nakakapukaw ng loob sa tuwing naiisip ko iyon.
Unti-unti nang bumabalik ang mga pangaap ko. At unti-unti ko na itong naabot. Nguniit , habang lumalapit ako mas malalaki at mahihirap na pagsubok ang kailngan kong daanan, pero isa lang ang pinaka nagbibigay sa akin ng lakas ng loob upang lumaban at iyon ang Panginoon.
Minsan dumadating nga rin talaga sa mga panahong gusto mo nang sumuko at bumalik na lang sa dati at tumira na laman sa pangkaraniwan. Ngunit sa tuwing ipinapaalala sa akin ng Panginoon na marami siyang magagandang plano para sa akin, heto ako at lumalaban! Kahit mahirap, masakit at nakakapagod. At lakas ay tanging sa kanya lamang! :)
Dahil hindi ko ito mai-open sa ibang social networking accounts ko, i’ll just blog it out.
To whom it may concern;
It’s been a while seen we last met. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sayo kapag nagkita tayo ulit after what happened. I may not be able to divulge my real feelings pero deep inside me I am hurt.
Hindi ko alam kung bakit nagka-ganoon. Hindi ko alam kung anu bang nagawa ko na nakasakit sayo. Ang natatandaan ko lang kasi nung huli tayong nag-usap okay na. Pero para sayo hindi pa pala. After we talked about “us” alam mo ba sobrang inspired na inspired ako noon, because I was really hoping from you. Akala ko ok na. Akala ko ok ka. But unfortunately I was wrong. I know I am not perfect, I know I may not be as beautiful and as talented as her. And most of all, I know I don’t really have to compare myself to her. As a matter of fact I like her. Ang hindi ko lang talaga ma-gets ay yung fact na agad2? I keep asking myself why? Bakit nga ba ganoon na lamang kabilis ang paglaho ng iyong nararamdaman?
Ganunpaman, alam ko naman na marahil kaya nga talaga nangyayari ito ay dahil iba ang kalooban nang Panginoon sa inaasahan ko.
Ayoko na ring i-deny and tunay kong nararamdaman. Nakakapagod lang eh. Mr who you are kahit ganoon ang sakit na naidulot nito sa akin, gusto kong magpasalamat sa lahat ng masasayang alaala na kasama ka, sa lahat ng mga natutunan ko sayo.
Sana maging masaya kayo.Thank you ulit!
I forgive you! :) Congratulations on your wedding day! :)
MEDIOCRITY, PROCRASTINATION AND INDOLENCE! Now tell me why are we experiencing economic crisis again?
Last Wednesday, was my Korean language class. When I woke up that morning, I was like “nakakatamad pumasok. Wala namang exam ngayon eh, wag na lang kaya ako pumasok?” But then I realized “ay! Scholar pala ko ni Lord! nako! Hindi pwedeng hindi ko to pasukan, nakakahiya sa Kanya”.
Nakakatawa mang isipin pero totoo. Nahihiya ako sa Panginoon sa tuwing nagpapatalo ako sa aking kahinaan. Hindi naman talaga kaila sa atin na ang mundong gingalwan natin ngayon ay binabalutan na nang mga iyan.. Kapangkaraniwanan, Pagkabalam at Katamaran. Lalo na sa mga kabataan ngayon.
When I entered my class I was already 5 minutes late. And the class hasn’t started yet. It was such a relief yet a paradoxical wake up call for me.
The reason why the class hasn’t started yet was because there was only 4 students in the room where in reality we are 13 in the class. And that was because everybody else were late.
Our class was supposed to be starting at 8am however since there were only few students, our professor decided to just wait for the others. Oh! btw, our professor is a Korean.
In my mind I felt an extreme guilt for being late. Unang una, nahihiya ako sa Panginoon dahil hindi ako tumayo bilang isang Kristyano. Na kung saan dapat bilang isang Kristyano ako ang nagpapasimula ng magandang pangangasiwa. Pangalawa, nahihiya ako sa aking propesor dahil habang ginagawa niya ang tungkulin niya heto ako’t tinatalikuran ang aking tungkulin. Pangatlo, nahihiya ako para sa bayan. Dahil nga isang dayuhan ang aking Propesor, nakikita niya kung anung klaseng kaugalian meron ang mga Pilipino.
These things made me wonder. Most of us (Filipinos) keep on complaining with our government. We keep on nagging out our voices to be heard. We are even desperate to give up our own life just to get what we want. What do we actually want? We all want to be successful in life, we want a peaceful and orderly life, we want our country to move forward. However, we just keep on depending with our government, with our leaders We tell them our concern and just passively wait for answers.
I realized the hope of this country is truly not just in the hands of the youth but indeed in the hands of each individual, including myself. Everything would start in me. If only every Filipino would have such a perspective, and if only every Filipino would stand up for it, the Philippines could be more than what we could imagine.
God is a god of the How much more. We have to lean on to Him and set our convictions. A biblical conviction that is!
This wake up call, is somehow not just a self-wake up call.
I may have stumbled but as I always tell myself, when you’re down there’s no way but up. “We can’t undo the failures of yesterday but we can act today to influence tomorrow.”
I hope I can be an encouragement to others. I pray that every one else would have this perspective. Let us replace Mediocrity by giving out the best in everything we do, Procrastination by never putting up till tomorrow what can be done today and Indolence by being industrious in every way, and in every circumstances,
We may not perfectly be able to do all these three but we can always make these our goal. By God’s grace and by the power of the Holy Spirit We can!
All Glory to God!
Tagged as:grasyajournal,
Posted on March/31/2013
The coordination, set up and organization of the event was a total ‘wow!’ to me.The venue was such a very nice place to hold such trade shows.The securities were nice, accommodating and alert at all times.
What made me more amazed were the table displays. The beautiful set ups of table arrangements, plated dishes and cakes are wondrous.
The booths are all well organized that as you go along the hallway you’ll get to see different booths from the different partners of the COP organizing team.
But the best part and my most favorite part among all my experiences in the event, was the break-out seminar sessions. I was really able to learn a lot from well-known personalities in the industry like, Chef Alex Dino, Chef Bruce Lim, Ms Eifellene Salvador. Oh boy! These people are so inspiring. The kitchen demo has really been helpful.
Since I was able to enjoy my first day at the COP, I came back on the next day! And I get to enjoy it even more.
I can definitely say that the event has been well-planned, well-prepared for and well coordinated to.From the security aspects to the very single detail of the event.
All glory to God for this wonderful time! I was so blessed and privileged being in this industry. And I am hopeful for more :)
AMAZING KA LORD SOBRRAAA!! :)
Tagged as:grasyajournal,
Sa araw araw marami tayong mga pagsubok na pinag-dadaanan. Maliit man o malaki kailangan natin itong pagtagumpayan. Sa araw araw na pagpasok ko sa paaralan alam mo ba kung anung pagsubpk ang kailangan kong lampasan bago ako makarating sa aking paaralan? Ito ay ang pasakay at pagbaba sa bus.
Bakiit ito naging mahirap at itinuturing kong malaking hamon? Una, dahil sa araw araw kailngan kong magsuot ng 2 taas at manipis ng takong ng sapatos, sa pag akyat mo ng bus napakahirap dahil mataas ang bawat baitang ng mga bus. Pangalawa, madalas ay punuan ang bus na kailngan kong sakyan, minsan siksikan pa at napakahirap dumaan, at dahil sa dami ng tao wala ka nang maupuan, buti sana kung may mga maginoong Juan Dela Cruz pa rin ang malugod na magpapaupo sayo sa gitna ng iyong katayuan. Ngunit sa kasamaang palad bibihira na lamang ang mga ganoong binata.
At higit sa lahat pagkatapos kong bumaba sa bus kailangan ko namang umakyat nang mahit 70 baitang na overpass upang makatawid papunta sa aming gusali. Hindi ba napaka laking hamon? Isang napa inkombyenteng daanin sa araw araw na pagpasok mo sa paaralan?
Gayunpaman, hindi ako nagrereklamo at hindi masama ang loob ko. hahaah. Kahit mahirap at nakaka-pagod, nasanay na rin siguro ako. Dahil sa 3 taon kong karaniwang gawin iyon parang normal na lang sa araw araw.
Minsan nga pagbaba ko ng bus, sabi ko sa Panginoon, “Lord balang araw hindi na Tayo maglalakad ng ganito, kasi mbibili ko na si Max.” Ay! oo nga pala si Max ay ang pangalan ng pangarap kong kotse (Chevy spark na kulay pula sya) Nakakapukaw ng loob sa tuwing naiisip ko iyon.
Unti-unti nang bumabalik ang mga pangaap ko. At unti-unti ko na itong naabot. Nguniit , habang lumalapit ako mas malalaki at mahihirap na pagsubok ang kailngan kong daanan, pero isa lang ang pinaka nagbibigay sa akin ng lakas ng loob upang lumaban at iyon ang Panginoon.
Minsan dumadating nga rin talaga sa mga panahong gusto mo nang sumuko at bumalik na lang sa dati at tumira na laman sa pangkaraniwan. Ngunit sa tuwing ipinapaalala sa akin ng Panginoon na marami siyang magagandang plano para sa akin, heto ako at lumalaban! Kahit mahirap, masakit at nakakapagod. At lakas ay tanging sa kanya lamang! :)
SOLE DEO GLORIA!
Tagged as:grasyajournal,
Dahil hindi ko ito mai-open sa ibang social networking accounts ko, i’ll just blog it out.
To whom it may concern;
It’s been a while seen we last met. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sayo kapag nagkita tayo ulit after what happened. I may not be able to divulge my real feelings pero deep inside me I am hurt.
Hindi ko alam kung bakit nagka-ganoon. Hindi ko alam kung anu bang nagawa ko na nakasakit sayo. Ang natatandaan ko lang kasi nung huli tayong nag-usap okay na. Pero para sayo hindi pa pala. After we talked about “us” alam mo ba sobrang inspired na inspired ako noon, because I was really hoping from you.
Akala ko ok na. Akala ko ok ka. But unfortunately I was wrong. I know I am not perfect, I know I may not be as beautiful and as talented as her. And most of all, I know I don’t really have to compare myself to her. As a matter of fact I like her. Ang hindi ko lang talaga ma-gets ay yung fact na agad2? I keep asking myself why? Bakit nga ba ganoon na lamang kabilis ang paglaho ng iyong nararamdaman?
Ganunpaman, alam ko naman na marahil kaya nga talaga nangyayari ito ay dahil iba ang kalooban nang Panginoon sa inaasahan ko.
Ayoko na ring i-deny and tunay kong nararamdaman. Nakakapagod lang eh. Mr who you are kahit ganoon ang sakit na naidulot nito sa akin, gusto kong magpasalamat sa lahat ng masasayang alaala na kasama ka, sa lahat ng mga natutunan ko sayo.
Sana maging masaya kayo.Thank you ulit!
I forgive you! :) Congratulations on your wedding day! :)
Someday I know the right prince will come :)
Tagged as:formyprince,